Лукашенко подарили двух коз, выращенных могилевскими селекционерами

На могилевской ферме РУСПП «Могилевское Госплемпредприятие» Лукашенко вручили двух высокопродуктивных коз. Умке, присутствовавшему на мероприятии, придется потесниться.

На ферме по содержанию и выращиванию племенных коз могилевского госплемпредприятия Александру Лукашенко подарили двух коз – зааненской и альпийской пород.

Обе козы были выведены здесь же, на ферме. Их возраст – 4,5 и 5 месяцев. Суточный удой у зааненской козы составляет 3,7, у альпийской – около 4,6 килограмма.

Во время визита, который, очевидно, был связан с тем, что бывший руководитель предприятия Николай Орленок перешел на должность председателя Горецкого райисполкома, на Лукашенко, в очередной раз снизошло озарение, теперь в плане козоводства и он спросил: почему не интенсифицировать процесс?

Вопрос, как всегда, был чисто риторическим. Ясно, что теперь козам в Беларуси начнут поклоняться так же, как коровам в Индии.

А вот почему Николай Орленок год назад занялся козоводством, понятно и коню, без  просветлений от Лукашенко. Названные породы коз – одни из самых известных в мире.

 Зааненская, помимо высокой молочной продуктивности, известна:

  • белой короткой шерстью;
  • крупным размером;
  • отсутствием рогов.

В зависимости от условий содержания удой такой козы может составлять от 700 до 1200 литров молока в год.

Альпийскую породу отличают:

  • средний удой около 800 литров в год;
  • неприхотливость к условиям содержания;
  • устойчивость к суровому климату;
  • покладистый характер.

Молоко коз обеих пород ценится за вкус. Оно лишено специфического «козьего» запаха и по органолептике близко к коровьему, что делает его особенно привлекательным для потребителя.

Фото: БелТА.

На «Вялікай бард-рыбалцы» ў Быхаўскім раёне гасцей будзе больш, чым гаспадароў

Сайт фестывалю «Вялікая бард-рыбалка» апублікаваў праграму бардаўскага свята на Чыгірынскім вадасховішчы: з пятнаццаці галоўных гасцей восем – расійскія.

Апублікавана праграма свята «Вялікая бард-рыбалка», якое штогод праходзіць у Быхаўскім раёне на Чыгірынскім вадасховішчы.

Там, па традыцыі, выступае шмат бардаў і музычных калектываў з Расіі. Сёлета гасцей будзе больш, чым гаспадароў: восем на сем, адпаведна.

І гэта зразумела: сяброўства з Расіяй мацнее з года ў год, але такімі тэмпамі «Вялікая бард-рыбалка» мае ўсе шанцы ператварыцца ў расійскі фестываль, а роля беларусаў звядзецца да прадастаўлення пляцоўкі для свята.

Расія, канешне, вялікая краіна і талентаў там больш, але ўзнікае трывожнае пытанне: а куды падзеліся беларускія барды? 

Падаецца, што большая іх частка выступае на замежных пляцоўках. І гэта таксама, на жаль, заканамерна. Бардаўская песня заўсёды была выражэннем сумлення народа, свабоднай думкі і ніколі не ўпісвалася ў рамкі, устаноўленыя для яе ўладамі.

Бардаў ва ўсе часы крытыкавалі за безідэйнасць, а ў цяперашняй Беларусі, дзе ідэі ўжо вышэй за здаровы сэнс, месца для свабодных мастакоў не засталося зусім.

Фота ілюстрацыйнага характару з адкрытых крыніц.

Могилевский район на Купалье: Русалка и Алконост

Могилевчанки сыграли мифических существ на александрийском “Купалье”, представляя могилевское подворье. 

Экспозиции изделий мастеров-ремесленников и купальские венки – дела для купальского праздника привычные. Это есть на любом подворье. А вот мифическая птица Алконост и Русалочка, разгуливающие у волшебного дуба, действительно привлекли внимание гостей. 

Может потому, что они отвечали канонам Купалья и никак не были связаны с Победой, может потому, что красные и зеленые цвета уже порядком всем надоели в бесконечной череде праздников, а может просто потому, что сказочных персонажей сыграли красивые девушки.

Автор задумки – художник-оформитель Могилевского районного Центра культуры Каролина Зубкова.

Ей также принадлежит идея размещения на могилевском подворье травяных гобеленов из зверобоя, ромашек, васильков и полыни, которые порадовали посетителей подворья своим неповторимым ароматом.

Фото: “Прыдняпроўская Ніва”.

Падрабязнасці гучнай аварыі пад Бабруйскам – абвінавачвалі маршрутчыка, а пасадзілі трактарыста

Пасля сутыкнення маршруткі і трактара летам мінулага года два чалавекі трапілі ў рэанімацыю, васьмярых шпіталізавалі. Гучнае ДТЗ адбылося каля вёскі Брожка ў Бабрйскім раёне на трасе Бабруйск – Мазыр, пісалі mogilev.media. Аварыя з удзелам маршруткі выклікала вялікі рэзананс на фоне іншых падобных дарожна-транспартных здарэнняў з удзелам маршрутных таксі, што адбываліся па Беларусі. Магчыма, гэта паўплывала на тое, што першапачаткова Следчы камітэт узбудзіў крымінальную справу менавіта супраць кіроўцы таксі.

Абвінавачанне і нечаканы паварот

32-гадоваму мужчыне інкрымінавалася парушэнне Правілаў дарожнага руху, якое пацягнула па неасцярожнасці прычыненне цяжкіх цялесных пашкоджанняў. За медыцынскай дапамогай пасля аварыі звярнуліся 13 чалавек. У выніку на лаву падсудных сеў… другі кіроўца – трактарыст. Прэс-служба Магілёўскага абласнога суда паведамляе падрабязнасці.

Следствам было ўстаноўлена, што вадзіцель трактара з прычэпам вырашыў павярнуць налева, каб з’ехаць на прасёлкавую дарогу, не пабачыўшы, што ў гэты момант яго збіраецца абагнаць маршрутка.

Суд і прысуд

Падчас судовага паседжання абвінавачаны віну не прызнаў. Суд Бабруйскага раёна і горада Бабруйска прызнаў трактарыста вінаватым у парушэнні ПДР і прызначыў пакаранне ў выглядзе абмежавання волі з накіраваннем у папраўчую ўстанову адкрытага тыпу тэрмінам на 5 гадоў.

Было таксама пастаноўлена спагнаць з прадпрыемства, кіроўцам якога з’яўляўся абвінавачаны, на карысць пяцярых пацярпелых матэрыяльнае кампенсаванне маральнай шкоды на агульную суму 95 000 рублёў. Акрамя таго, з абвінавачанага на карысць аднаго з пацярпелых. спагнаны расходы па аплаце паслуг адваката ў суме 3600 рублёў.

аварыя з маршруткай

Фота: Прэс-служба УУС

Каля 100 чалавек з Магілёўшчыны – “Кіберпартызаны” выклалі базу беларускіх наёмнікаў у арміі РФ

Новае папаўненне базы даных “Чорная мапа Беларусі” адбылося сёння. На сайт, які быў створаны “Кіберпартызанамі”, былі дабаўленыя каля 630 чалавек, грамадзян Беларусі, што бяруць удзел у расійскай ваеннай агрэсіі супраць Украіны. Гэты спіс падрыхтаваны на падставе ўкраінскага спісу “Хачу жыць” – паведамляе Тэлеграм-канал “Кіберпартызанаў”. 

Можна пабачыць, што прыкладна адна шостая частка наёмнікаў, даныя якіх трапілі да даследвальнікаў, паходзіць з Магілёўшчыны. Найбольшая колькасць іх, натуральна, з Магілёва – 33 чалавекі” і з Бабруйска – 26. Усяго гэта каля 97 чалавек з нашага рэгіёна. Цалкам увесь спіс можна пабачыць тут. Для прагляду, неабходна выбраць у выплываючым меню пазіцыю “Наёмнікі РФ”.
наёмнікі РБ

Фота: Чорная мапа Беларусі

Быхаўскую “піраміду майя” зноўку прадаюць – кошт зніжаны

Пабудова невядомага прызначэння ў Быхаве, больш падобная на піраміду майя альбо зікурат, працягвае шукаць свайго гаспадара. Канструкцыя, да вяршыні якой вядуць таямнічыя прыступкі, належыла прадпрыемству ПМК-247 і зараз арыштаваная з-за запазычанасцяў. Раней за яе прасілі 3 000 рублёў – пісалі mogilev.media. Зараз жа кошт зніжаны да 2 000, і да заканчэння аўкцыёна на сайце “БелЮрЗабеспячэння” сёння яшчэ можна паспець.
быхаў
Фота: “БелЮрЗабеспячэнне”

Ратавальнікі ў Магілёве вызвалілі рудое кацяня з лавушкі

Мілую гісторыю паказалі супрацоўнікі МНС у Магілёве. Тут з дапамогай спецсродкаў прыйшлося ўскрываць металічную трубу на вуліцы Піянерскай. У яе правалілася маленькае рудое кацяня і жаласліва мяўкала – адзначаюць у прэс-службе ведамства. Неабыякавыя грамадзяне пачулі кацяня і выклікалі ратавальнікаў. Паведамляецца, што псля вызвалення кацяня тут жа кінулася да сваёй мамы-коткі.

Усе падрабязнасці спецыяльнай аперацыі па выратаванні кацяня можна пабачыць тут.

Фота: МНС, скрыншот 

З’явіўся “Пашпарт вандроўніка па Беларусі”, Бабруйскі касцёл трапіў у топ-3 славутасцяў

У Беларусі пачалі выдаваць Пашпарт вандроўніка. Гэта невялікая, стылізаваная кніжачка, у якой пазначаны 65 лакацый па ўсёй Беларусі, дзе рэкамендуецца абавязкова пабываць. Наведвальнік мясціны атрымае налепку “быў – бачыў”, альбо “была – бачыла”, якой неабходна запячатаць патрэбную старонку. Кожная славутасць прафесійна праілюстраваная ў стылістыцы сярэдневяковых гравюр, а назвы падаюцца на беларускай мове і лацінкай. Наогул, праект такога пашпарта – гэта захапляльны квест – адзначаюць аўтары.
пашпарт вандроўніка па беларусі


Яны асобна падкрэсліваюць, што адна з іх мэтаў – гэта зацікавіць да наведвання невідавочных славутасцяў, якія могуць апынуцца ўбаку ад традыцыйных маршрутаў. “Гэтым летам, мы заклікаем вас паехаць… – і гэта не Мірскі замак” – кажуць яны ў дэманстрацыйным роліку і называюць свой топ славутасцяў, у якіх абавязкова трэба пабываць. На першым месцы – пасёлак Відзы, у якім знаходзіцца самы высокі касцёл у Беларусі. На другім месцы вёска Сар’я з неагатычным храмам, які стаў сімвалам каханню. Нумар тры – гэта “самы незвычайны пад’езд у Беларусі”. Так аўтары называюць шматпакутны касцёл у Бабруйску, да якога ў савецкія часы прыбудавалі хрушчоўку ў якасці новага фасада.
касцёл у Бабруйску

“Пашпарт вандроўніка” можна набыць за 47 рублёў у Мінску, альбо за 51 рубель – з дастаўкай па краіне. Ёсць нават опцыя каб замовіць яго з-за мяжы.
вандроўкі

Пакуль што незразумела, наколькі поўна прадстаўлена ў пашпарце Магілёўшчына, але дакладна вядома, што Мсціслава, напрыклад, у ім пакуль няма.

Фота: https://www.instagram.com/vander_groop/ 

Острые перья: какая польза жителям Могилевщины от районных газет

В былые времена жалоба гражданина служила поводом для обличительной статьи в «районке» и причиной больших разборок. А какие проблемы помогают решить своим читателям районные газеты Могилевской области сейчас?

Требования – ниже плинтуса

Эти газеты и в лучшие времена беларусы называли «брехунками». И если раньше дело было не столько в журналистах, сколько в том, что районная газета все-таки является печатным органом райисполкома, то ситуация менялась. До 2020-го постепенно, а после – лавинообразно. И не в лучшую сторону. В небытие ушли высококлассные преподаватели факультетов журналистики и звездные составы региональных СМИ. Как следствие, снизился уровень подготовки журналистских кадров, а требования властей к “лучшим из худших” рухнули ниже плинтуса. 

Если образцом для подражания считать бывшего спеца по крупному рогатому скоту Григория Азаренка, а за эталон профессионализма брать нашу областную «звезду» Виталину Петрусевич, то чего требовать от дрибинских или быховских журналистов?

Откровенно – только о Польше

Есть ли у них возможность, желание и необходимость хоть как-то влиять на то, что творится в их районах?

Надо сказать, что попытки создать видимость какой-то критики, предпринимаются. Например, в славгородской районной газете можно наблюдать рубрику «Острое перо»

Берем последние тридцать статей и получаем следующую статистику:

  1. Восемнадцать текстов посвящены критике Запада.
  2. Двенадцать – критике рядовых жителей Славгорода.

Получается, что «Острое перо», в какой-то мере пропорции соблюдает, но…  Оказывается, проблем в районе всего две: англосаксы, делающие жизнь славгородчан нестерпимой и сами славгородчане, которые подыгрывают гнилому Западу, разбрасывая по городу и его окрестностям мусор.

Если же еще учесть, что пятьдесят процентов печатной площади любой районной газеты занимают рассказы о том, что наобещал и где изнывал от жары Лукашенко, то места для решения проблем, поставленных читателями, вообще не остается.

Быховская районная газета «Маяк Прыдняпроўя» в своем аналоге «Острого пера», рубрике «Откровенно» пошла еще дальше: о районе и нуждах его жителей вообще – ни слова. О косяках у поляков там можно узнать гораздо больше, чем, скажем, о том, что директор УКП «Быховский жилкомхоз» Дмитрий Липский, обещавший превратить Быхов в рай на Земле, задержан по подозрению во взяточничестве.

Ну, а свое отношение к читателям-быховчанам «Маяк Прыдняпроўя» выразил очень недвусмысленно, напрочь отключив комментарии к статьям на ведомственном сайте.

Такая вот обратная связь: чтобы письма, лишний раз, не позвали в дорогу и не мешали быховским журналистам налаживать демократию в Польше.

Аналогичная картинка с острыми перьями и в газете «Голас Касцюкоўшчыны». Из-за характера критики, которая сосредоточена в рубрике «Мнение», этот печатный орган можно смело переименовывать в «Голас Уроцлаўшчыны».

Чемодан без ручки? 

Вывод однозначен – пользы от «районок» их читателям, по самым оптимистичным подсчетам, ноль целых, ноль десятых. Новости там дублируются из республиканских СМИ, критиковать местные власти нельзя, а решать какую-то проблему читателя журналисты районных газет не станут еще и из-за того, что на их зарплату это никак не повлияет.

И о зарплатах – самоокупаемость «районок», якобы зашибающих бешеную деньгу, на объявлениях, поздравлениях, некрологах и рекламе – миф.

Быховские газетчики, например, закупают оборудование не за счет своих доходов, а за средства бюджета. Того самого, который сформировали отвергнутые ими читатели. 

В других районных СМИ ситуация такая же – собственные средства вкладываются по минимуму и только ради приличия. Да и кусочки областного бюджетного пирога, в виде новых машин, тоже понемногу откусываются.

И все это несмотря на принудительную подписку, полное отсутствие конкуренции и прочие блага, которыми райисполкомы одаривают своих штатных пропагандистов.

Забудем о пользе региональных СМИ для народа. Насколько необходимы они властям? Судя по высказываниям высоких чиновников, им вполне достаточно и республиканских газет.

Министр информации Перцов даже перечислил по пунктам причины отставания районных СМИ от республиканских:

  • неумение работать с цифровой средой;
  • незнание алгоритмов создания и продвижения контента;
  • нежелание выходить из своей зоны комфорта.

Это, конечно, прозвучало среди реверансов, отвешимаемых местечковым журналистам и обещаний создавать медиа-холдинги, в которых будут трудоустроены все, кто не умеет работать с цифровой средой, но «хорошо знает свои районы». 

На самом же деле это было завуалированное признание того, что районные СМИ являются балластом и их журналисты не могут предложить ничего, кроме личной преданности режиму.

Наверное, лишь благодаря этому «брехунки» еще и существуют. На своей скрипке, пусть и с одной струной, в общем оркестре пропаганды они и играют. Ничем не могут помочь жителям Могилевщины в решении их насущных проблем, но с ролью ретранслятора людоедских идей диктатуры и попугайским подражанием топ-пропагандистам худо-бедно справляются. 

И если профессиональных знаний и общечеловеческой эрудиции у районных газетчиков маловато, то желание оправдать свое существование бьет через край.

Если бы всю энергию региональных СМИ, потраченную на обличение Запада и прославление Лукашенко, направить в русла районов, трава выше двадцати сантиметров была бы срезана острыми языками и бойкими перьями по всей Могилевской области за один день.

Фото иллюстративного характера из открытых источников.

Пашана для статыстыкі: чаму званне ганаровага грамадзяніна Магілёва стала банальнасцю

У Магілёве званне “Ганаровы грамадзянін” усё яшчэ ўручаюць. Вось і нядаўна, са звыклай урачыстасцю, медалём і словамі “дзякуй за ўсё”, яго атрымаў ветэран вайны Міхаіл Цітоў. Хаця, калі прыглядзецца, гэты тытул сёння каштуе прыкладна столькі ж, колькі запрашэнне на суботнік або камплект праўладных буклетаў у паштовай скрыні.

Мяне, як чалавека, што вырас пад магілёўскімі таполямі, заўсёды цікавіла, хто ж тыя абраныя, каго горад уганароўвае. Дзіцячая фантазія малявала іх як герояў з падручнікаў: мастакоў, вучоных, людзей, што адкрылі для Беларусі Марс. Але вось сяджу на кухні, п’ю чай і чытаю навіну: “Ганаровае званне — ветэрану вайны”. І ў галаве раптам уключаецца іранічнае радыё: “А колькі такіх было? А ў чым менавіта гонар, калі ўзнагароджваюць за тое, што для цэлага пакалення было абавязкам, а не подзвігам?”

Усё жыццё мяне вучылі: “Ганаровы грамадзянін — гэта чалавек-легенда, прыклад для ўсіх”. Але, гледзячы на спіс уладальнікаў гэтага звання, узнікае пытанне — дзе сканчаецца сапраўдны гонар, а дзе пачынаецца руціннае раздаванне грамат?

Я, напэўна, не адзіны, хто адчувае, што словы “ганаровы” і “грамадзянін” у афіцыйных дакументах і на вуліцах горада ўжо не сустракаюцца ў прыродзе разам. І вось тут — самая дзіўная частка. Чаму ж нашы ўлады так упарта трымаюцца за фармат узнагарод, які, здаецца, страціў свой сэнс?

Памятаю, як у дзяцінстве мяне вучылі: “Гонару вартыя толькі тыя, хто робіць нешта неверагоднае”. Але што, калі тваё “неверагоднае” — гэта проста выжыць? Міхаіл Цітоў, ветэран вайны, атрымаў званне ў 2025 годзе. Сапраўды, ён змагаўся, выжыў, вярнуўся — як і сотні тысяч ягоных аднагодкаў. І тут не іронія, а смутак: яго асабісты лёс уладкавалі ў статыстыку, яго досвед ператварылі ў нагоду для пратакольнай фотасесіі.

У гэтым уся наша сённяшняя палітычная “ганаровая эканоміка”: статус даюць не за выключнае, а “па плану”. Дзяржава ўжо даўно працуе як банкаўская сістэма сацпакетаў: “Тут ветэрану медаль, тут дырэктару ўніверсітэта грамату, тут — спартсмену кватэру, усім — крыху гонару, каб у справаздачы выглядала душэўна”.

Я не супраць ушанавання ветэранаў. Наадварот, у нашай сям’і таксама ёсць сваякі, што прайшлі вайну, і для мяне іх подзвіг — асабісты боль і гонар. Але чаму ўлады выбіраюць адных і абмінаюць іншых? Хто і як вядзе гэты спіс “пачэсных”, калі ў горадзе яшчэ жывыя дзясяткі такіх жа, але менш медыйных старых, якія не патрапілі ў аб’ектыў чыноўніка?

Здаецца, “ганаровае” перастала быць знакам выключнасці, а ператварылася ў такі сабе “ліст чакання”. Як раздача талонаў у паліклініцы: сёння атрымаў ты, заўтра — сусед, а там і да “чаргі на ўзнагароды” недалёка. Можа, яшчэ крыху — і будзе электронная чарга ў “Мой горад”, дзе можна адсачыць свой статус “патэнцыйнага ганаровага”.

Магчыма, прычына ў тым, што ўлады засталіся без герояў. Сёння цяжка вынаходзіць новых легенд, калі сапраўдны герой — гэта часта чалавек без сувязей, без фота ў газеце, без патрэбных “праектных заслуг”. А для афіцыйнай сістэмы ўсе павінны быць або зручнымі, або “правільна падрыхтаванымі”.

Таму і атрымліваецца, што ўручаюць званне “ганаровага” тым, хто ўжо не можа адмовіцца, не спрачаецца, не задае лішніх пытанняў. Маўклівая цырымонія, некалькі ўзнёслых слоў, фота для справаздачы, дзе горад выглядае добразычлівым і ўдзячным. І ўсё — ідэальна па пратаколе.

А што засталося тым, хто сапраўды жыў з годнасцю, але не быў заўважаны? Хто не паспеў атрымаць медаль, бо жыве ціха і без афіцыйных запрашэнняў? Ды яны і не чакаюць нічога — апроч павагі і памяці. Але тут дзяржава не спяшаецца: гонар цяпер вымяраецца не ў дзеяннях, а ў “спісе ўзнагароджаных”.

Калісьці званне “ганаровы грамадзянін” было амаль як рарытэтны тытул. А цяпер яно ператварлася ў латарэю, дзе шанцы ўзрастаюць з кожным з’ездам ветэранаў і кожнай круглай датай.

Часам мне здаецца, што сапраўдная пашана — як старая магілёўская брукаванка: толькі той, хто ведае, адрозніць камень, пакладзены з любоўю, ад таго, што паклалі “для птушачкі”. Бо сапраўдная павага не патрабуе пратакольных цырымоній. А калі ўсё жыццё ператвараецца ў пагоню за ўзнагародамі, застаецца толькі адно пытанне: ці не пераблыталі мы сапраўдных герояў з тымі, каму проста пашанцавала апынуцца ў патрэбны час у патрэбным месцы?

Можа, калісьці званне “ганаровы” зноў стане рэдкасцю, а не штампам для справаздачы? Ці, можа, мы ўжо навучыліся цаніць сапраўдную пашану — ціха, без медалёў, але з павагай адзін да аднаго?

Якуб Ясінскі

Фота: “Веснік Магілёва”